Dyrektywa MiFID
Wprowadzenie
Nazwa MiFID pochodzi od skrótu Markets in Financial Instruments Directive (Dyrektywa w sprawie rynków instrumentów finansowych).
Celem dyrektywy jest podwyższenie stopnia harmonizacji usług tak, aby zagwarantować Klientom wyższy poziom ochrony ich inwestycji.
Ma ona również za zadanie zwiększenie przejrzystości działania firm inwestycyjnych oraz zapewnienie wspólnych ram prawnych dla usług inwestycyjnych oraz rynków finansowych w państwach Unii Europejskiej, a także Islandii, Norwegii i Liechtensteinu.
MiFID obejmuje szeroki zakres usług inwestycyjnych oraz instrumentów finansowych, w szczególności akcje, obligacje, instrumenty rynku pieniężnego (np. bony skarbowe), instrumenty pochodne, dystrybucję funduszy inwestycyjnych, zarządzanie portfelem maklerskich instrumentów finansowych.
Przepisy MiFID mają zastosowanie w odniesieniu do wszystkich podmiotów świadczących usługi w zakresie inwestycji lub związanych
z instrumentami finansowymi będącymi przedmiotem dyrektywy. Przepisom dyrektywy MiFID podlegają więc banki, biura maklerskie i pośrednicy finansowi.
Głównym celem dyrektywy jest ochrona Klientów. Przedsiębiorstwa inwestycyjne zobowiązane są działać uczciwie, sprawiedliwie i profesjonalnie, zgodnie z najlepiej pojętymi interesami Klientów. Mają one obowiązek ustalenia sprzeczności interesów występujących między nimi, w tym między personelem kierowniczym, pracownikami i przedstawicielami lub dowolną osobą bezpośrednio lub pośrednio z nimi powiązaną stosunkiem kontroli,
a ich Klientami lub między Klientami, występujących w toku świadczenia wszelkiego rodzaju usług inwestycyjnych i dodatkowych, lub połączenia obydwu rodzajów usług.
Informacje kierowane przez przedsiębiorstwo inwestycyjne do Klientów powinny być rzetelne, nie budzące wątpliwości i nie wprowadzające
w błąd. Ponadto informacje dotyczące instrumentów finansowych oraz proponowanych strategii inwestycyjnych powinny obejmować stosowne wytyczne oraz ostrzeżenia o ryzyku związanym z inwestycjami w takie instrumenty. Zobowiązuje to instytucje podległe MiFID do badania Klientów m.in. pod względem doświadczenia w inwestowaniu, wiedzy o instrumentach finansowych, rozumienia produktu.
Klient musi zdawać sobie sprawę z ryzyka towarzyszącemu danej inwestycji. Instrumenty finansowe powinny być skonstruowanych w taki sposób, aby Klienci lub potencjalni Klienci mogli zrozumieć charakter oraz ryzyko związane z usługą inwestycyjną oraz określonym rodzajem oferowanego instrumentu finansowego i, co za tym idzie, mogli podjąć świadome decyzje inwestycyjne.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne zobowiązane jest dokonać oceny, czy przewidziana usługa inwestycyjna lub produkt są odpowiednie dla Klienta. Jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne uważa, że produkt lub usługa nie są odpowiednie dla danej osoby, wówczas ostrzega ją o tym.
Dotyczy to w szczególności Klientów korzystających z usług brokerskich w zakresie derywatów oraz zawierających transakcje w alternatywnych systemach obrotu. Dyrektywa MiFID zakłada jednak, że Klient, który do tej pory korzystał z konkretnego rodzaju produktów lub usług,
ma doświadczenie i wiedzę konieczne do zrozumienia ryzyka, jakie wiąże się z tym produktem lub usługą. W takim wypadku ocena ogólnej adekwatności nie jest wymagana.
Akty prawne
MiFID tworzą następujące akty prawne:
- Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 21 kwietnia 2004 roku w sprawie rynków instrumentów finansowych (MiFID) oraz dyrektywa nr 2006/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 roku zmieniająca dyrektywę nr 2004/39/WE
w odniesieniu do niektórych terminów. - Dyrektywa Komisji 2006/73/WE z 10 sierpnia 2006 roku wprowadzająca środki wykonawcze do dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tejże dyrektywy (akt wykonawczy).
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1287/2006 z 10 sierpnia 2006 roku wprowadzające środki wykonawcze do dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do zobowiązań przedsiębiorstw inwestycyjnych w zakresie prowadzenia rejestrów, sprawozdań z transakcji, przejrzystości rynkowej, dopuszczenia instrumentów finansowych do obrotu oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tejże dyrektywy
(akt wykonawczy).
| Dyrektywa 2004/39/WE | |
| Dyrektywa Komisji 2006/73/WE | |
| Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1287/2006 |
Polskie przepisy implementujące MiFID (sektor bankowy)
- ustawa z 4 września 2008 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw
(Dz.U. z 6 października 2009 r., nr 165, poz. 1316), - rozporządzenie Ministra Finansów z 20 listopada 2009 r. w sprawie trybu i warunków postępowania firm inwestycyjnych, banków,
o których mowa w art. 70 ust. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, oraz banków powierniczych
(Dz.U. z 2 grudnia 2009 r., nr 204, poz. 1577), - rozporządzenie Ministra Finansów z 23 listopada 2009 r. w sprawie określenia szczegółowych warunków technicznych i organizacyjnych
dla firm inwestycyjnych, banków, o których mowa w art. 70 ust. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, i banków powierniczych
oraz warunków szacowania przez dom maklerski kapitału wewnętrznego (Dz.U. z 2 grudnia 2009 r., nr 204, poz. 1579).
Polityka realizacji zleceń
Firmy inwestycyjne zobowiązane są do realizacji zleceń na warunkach najbardziej korzystnych dla Klienta (best execution).
Przedsiębiorstwa inwestycyjne muszą podjąć wszelkie właściwe kroki w celu uzyskania, podczas realizacji zleceń, możliwie najlepszych dla klienta wyników, uwzględniając cenę, koszty, bezzwłoczność, prawdopodobieństwo realizacji oraz rozliczenie, wielkość, charakter lub wszelkiego rodzaju inne aspekty dotyczące realizacji zlecenia. Jednakże w każdym przypadku gdy Klient przekazuje specjalne wskazania, przedsiębiorstwo inwestycyjne realizuje zlecenie według tych wskazań.
Przedsiębiorstwa inwestycyjne zobowiązane są, w szczególności do:
- dostarczenia klientom odpowiednich informacji o polityce realizacji zleceń
- otrzymania uprzedniej zgody klienta na realizację zlecenia poza rynkiem regulowanym lub na platformie obrotu (MTF)
- otrzymania zgody klienta na przedstawioną politykę realizacji zleceń
- udowodnienia klientom, że zrealizowały zlecenia zgodnie z polityką realizacji zleceń przyjętą przez przedsiębiorstwo
- monitorowania skuteczności uzgodnień i polityki
Poniżej przedstawiamy Państwu "Politykę wykonywania Zleceń i działania w najlepiej pojętym interesie Klienta" oraz formularz akceptacji Polityki wykonywania Zleceń i działania w najlepiej pojętym interesie Klienta.
| Polityka wykonywania zleceń | |
| Formularz akceptacji polityki zleceń |
Klasyfikacja klientów
MiFID wprowadza zasady klasyfikowania Klientów oraz oszacowania ich poziomu wiedzy i doświadczenia w odniesieniu do danej usługi.
Zgodnie z dyrektywą rozróżnia się trzy kategorie Klientów: klienci detaliczni, klienci profesjonalni i uprawnieni kontrahenci. Każda z tych kategorii oznacza różny stopień ochrony przysługujący klientowi na mocy nowych przepisów.
Ocenianie wiedzy i doświadczenia inwestycyjnego Klientów ma na celu stwierdzenie, czy mają odpowiednie przygotowanie do zawierania transakcji dotyczących wybranego instrumentu finansowego
Kategoria Klientów | Charakterystyka | Ryzyko |
Uprawnieni kontrahenci | Klienci posiadający bardzo dobrą znajomość rynków | Kategoria ta korzysta z najniższego poziomu ochrony gwarantowanej Dyrektywą MiFID |
Klienci profesjonalni | Klienci z tej grupy posiadają odpowiednią wiedzę, fachowość | Klienci korzystają z mniejszej ochrony niż klienci detaliczni. Nie muszą też przekazywać tak wielu informacji swojej firmie inwestycyjnej |
Klienci detaliczni | MiFID nakłada na firmy inwestycyjne obowiązek określenia | Klienci korzystający z najwyższego poziomu ochrony |
Klient ma prawo domagania się o zakwalifikowanie do wyższej lub niższej kategorii i tym samym odpowiednio niższego lub wyższego poziomu ochrony. Poniżej przedstawiamy Państwu wyciąg z Zasad klasyfikacji i reklasyfikacji klientów MiFID w Banku Pocztowym oraz wniosek Klienta
o zmianę klasyfikacji.
| Wyciąg z Zasad klasyfikacji i reklasyfikacji Klientów | |
| Wniosek Klienta o zmianę klasyfikacji |
Zarządzanie konfliktami interesów
W toku świadczenia usług finansowych oraz w przypadku niektórych transakcji finansowych dla Klientów mogą wystąpić sytuacje prowadzące
do potencjalnych lub rzeczywistych konfliktów mogący mieć niekorzystny wpływ na Klientów Banku. Bank Pocztowy S.A. potwierdza swoje obowiązki prawne, regulacyjne i etyczne mające na celu efektywne zarządzanie potencjalnymi lub rzeczywistymi konfliktami interesów,
które mogłyby się wiązać z ryzykiem naruszenia interesów Klienta.
Poniżej przedstawiamy Państwu Regulamin zarządzania konfliktami interesów w Banku Pocztowym S.A.
Zasady zarządzania konfliktami interesów w Banku Pocztowym S.A.
Informacje dotyczące Banku Pocztowego dla Klientów

